Ernst Kleisterlee

Over geboorte, ouderdom, ziekte en dood

Vuur

Ook nu ik door het vuur loop,
verandert er helemaal niets
aan alles wat altijd al geweest is:
dat alles steeds verandert van
vorm en kleur,
dat geen stad meer overeind staat,
en ook de dichters rusten in hun graf.
dat geen geur ooit hangen blijft ,
geen geluid een vorm van vastheid kent,
en dat de schaduw van jouw gezicht
al lang verdwenen is van een netvlies dat
al lang niet meer bestaat.
dat het kind, nog maar net uit de baarmoeder,
zichzelf en de wereld totaal onverwacht is,
en dat steeds zal blijven,
zelfs in zijn grijpen naar het onvaste,
dat hem slechts een uur, een dag, of
een leven
een wisselende plaats biedt,
of althans aan datgene wat hij voor zichzelf
en voor een plaats verslijt.
Dat noch het vuur, noch ik, noch jij
ooit bestaan hebben
in onze zinderende dans,
en nooit zullen ophouden te bestaan.
En dat wij daarin branden willen

EK, september 2014

sun2

2 Reacties

  1. Branden van verlangen
    Vlammen van vreugd
    Ontvang deze opvlieger
    En verlaat de jeugd.

  2. nog een zin na gedicht vuur:
    als een dans die
    alles verteert
    tot vruchtbaar as.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet getoond.

© 2020 Ernst Kleisterlee

Theme by Anders NorenTop ↑