De Griekse dichter Cavafy schreef een eeuw geleden veel prachtige gedichten, waarin hij teruggreep op soms meer dan 2000  jaar oude gebeurtenissen en verhalen uit de Griekse en Romeinse oudheid. Die verhalen maken ook deel uit van mijn jeugd. Ik herken Cavafy’s verlangen zich een kraal te voelen in een lange snoer van mensen voor -en na- hem, die samen een verhaal maken en doorgeven.  Als dat verhaal dan ook nog gaat over onverschrokken en zachtmoedig omgaan met de realiteit van je naderende dood……dan raakt me dat!

In het onderstaande gedicht spreekt hij de Romeinse genaal Marcus Antonius toe,  in diens laatste momenten. Antonius verloor de strijd om de macht van de latere keizer Augustus. Hij benam zich het leven toen de laatste stad waarin hij nog toevlucht kon nemen (Alexandrie, de plaats waar Cavafy woonde) zich overgaf aan de troepen van Augustus.

Mantegna-Julius-Caesar

The god abandons Antony

When suddenly, at midnight, you hear
an invisible procession going by
with exquisite music, voices,
don’t mourn your luck that’s failing now,
work gone wrong, your plans
all proving deceptive—don’t mourn them uselessly.
As one long prepared, and graced with courage,
say goodbye to her, the Alexandria that is leaving.
Above all, don’t fool yourself, don’t say
it was a dream, your ears deceived you:
don’t degrade yourself with empty hopes like these.
As one long prepared, and graced with courage,
as is right for you who were given this kind of city,
go firmly to the window
and listen with deep emotion, but not
with the whining, the pleas of a coward;
listen—your final delectation—to the voices,
to the exquisite music of that strange procession,
and say goodbye to her, to the Alexandria you are losing.

– Constantine P. Cavafy (1911)

Translated by Edmund Keeley and Philip Sherrard

(Also visit the Cavafy site )