Ernst Kleisterlee

Over geboorte, ouderdom, ziekte en dood

Categorie: Poëzie

Rumi

‘By day I praised you
and never knew it.
By night I stayed with you
and never knew it.

goddess of dance

 

 

 

 

I always thought that
I was me–but no,
I was you
and never knew it.’

Rumi, translated by Shahram Shiva

If at last

If, at last,
the merest rumour of your scent
warms the air drifting to my door,
I shall shake my thin thighs loose.
My hair will grow back in the usual places,
my eyes regain their focus, my ears
will hear words and speeches again.

Frida Kahlo-love embrace

 

 

 

 

Cicadas will chirr live under the marsh grass.
Perhaps it would be June,
the green returning to the trees.

When your shadow crosses my door,
please enter without fear.
But remember not to ask where I’d been
or what had fed me in this empty room
curtained with fine webs of silk.

Ignore the seethe of all my memories.
Come, take my hand.
I am human at your touch

Merlie Alunan

THE CATTAIL

goddess of dance“I thought that I had told you
about joy,” said the cattail…

Toes wiggling in the soft
marsh muck,

Practiced hips swaying
in the breeze,

Undressing silky seed tufts
with a pleasurable sigh
and impish grin.

“Were you not listening?”

© 2011-2014/Jamie K. Reaser
Published in “Sacred Reciprocity: Courting the Beloved in Everyday Life” (www.hiraethpress.com)

Gedichten van Hans Zwart

Boeddhistisch leraar Hans Zwart schrijft gedichten.  Ze zien er op het eerste gezicht bedrieglijk eenvoudig uit.  Bedrieglijk, omdat onder de oppervlakte een diepe ervaring met de vergankelijkheid van ons leven schuil gaat. Kijk hier maar eens!

Allen Ginsberg, father death blues video

Father death blues video: Allen Ginsberg deed alles wat ons in de jaren zestig en zeventig als authentiek en bevrijdend voorkwam. Hij experimenteerde met zijn bewustzijnsbeleving door het gebruik van drank, drugs, sex en taal. Op latere leeftijd raakte hij bevriend met de Tibetaanse meditatiemeester en leraar Chogyam Trungpa, en werd hij boeddhist. Onderstaand gezongen gedicht stamt uit die tijd.

The god abandons Antony

De Griekse dichter Cavafy schreef een eeuw geleden veel prachtige gedichten, waarin hij teruggreep op soms meer dan 2000  jaar oude gebeurtenissen en verhalen uit de Griekse en Romeinse oudheid. Die verhalen maken ook deel uit van mijn jeugd. Ik herken Cavafy’s verlangen zich een kraal te voelen in een lange snoer van mensen voor -en na- hem, die samen een verhaal maken en doorgeven.  Als dat verhaal dan ook nog gaat over onverschrokken en zachtmoedig omgaan met de realiteit van je naderende dood……dan raakt me dat!

In het onderstaande gedicht spreekt hij de Romeinse genaal Marcus Antonius toe,  in diens laatste momenten. Antonius verloor de strijd om de macht van de latere keizer Augustus. Hij benam zich het leven toen de laatste stad waarin hij nog toevlucht kon nemen (Alexandrie, de plaats waar Cavafy woonde) zich overgaf aan de troepen van Augustus.

Mantegna-Julius-Caesar

The god abandons Antony

When suddenly, at midnight, you hear
an invisible procession going by
with exquisite music, voices,
don’t mourn your luck that’s failing now,
work gone wrong, your plans
all proving deceptive—don’t mourn them uselessly.
As one long prepared, and graced with courage,
say goodbye to her, the Alexandria that is leaving.
Above all, don’t fool yourself, don’t say
it was a dream, your ears deceived you:
don’t degrade yourself with empty hopes like these.
As one long prepared, and graced with courage,
as is right for you who were given this kind of city,
go firmly to the window
and listen with deep emotion, but not
with the whining, the pleas of a coward;
listen—your final delectation—to the voices,
to the exquisite music of that strange procession,
and say goodbye to her, to the Alexandria you are losing.

– Constantine P. Cavafy (1911)

Translated by Edmund Keeley and Philip Sherrard

(Also visit the Cavafy site )

Juan de la Cruz

Ik drong binnen, waar ik niet wist,
en bevond me in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

Ik wist niet waarlangs ik inging,
maar toen ik zag dat ik daar was,
zonder dat ik wist waar ergens,
kreeg ik zicht op grote dingen;
toch weet ik niet wat ik zag;
want ik bleef in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

Vrede en vroomheid ging ze aan,
deze zeer volkomen kennis,
in de diepste eenzaamheid
zonder middel aangeworven;
en het was iets zo verborgens,
dat ik er slechts van kan staam’len,
alle weten overstijgend.

Zozeer was ik opgetogen,
zo verdiept en zo van zinnen,
dat mijn zelfbesef ontledigd
achterbleef van alle ervaren
en de geest verrijkt werd met een
door-niet-te-verstaan begrijpen,
alle weten overstijgend.

Wie daartoe geraakt -ja waarlijk –
houdt zichzelf niet meer in handen;
wat tot dan hij heeft geweten
komt hem voor als zeer onedel;
en zo machtig groeit zijn kennis,
dat hij blijft in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

Stijgt men hoger, des te minder
kan men er begrip van krijgen,
wat het is: die duist’re wolkzuil
die de donk’re nacht verheldert;
wie eens van dit weten weet had,
blijft dan ook in een niet-weten,
alle weten overstijgend.

En dit niet-wetende weten
is van een zo hoog vermogen,
dat de wijzen met hun denkkracht
het nooit kunnen overtreffen;
nooit bereikt hun weten dit
door-niet-te-verstaan begrijpen,
alle weten overstijgend.

Van zo hoge uitnemendheid ook
is dit allerhoogste weten,
dat er wetenschap noch geestkracht
is, die dit bewerken kan;
wie zichzelf ertoe kan brengen
door-niet-te-verstaan te weten,
zal steeds meer hierin doordringen.

En als ‘t u belieft te horen:
d’aard van deze hoge kennis
is een allerhoogst besef
van het Wezen van de Godheid;
‘t is het werk van haar erbarmen
als Zij alle weten in dit
niet-weten doet overstijgen

‘Een niet-weten, alle weten overstijgend’

Jamie Reaser

I know how long you have
been waiting to be received.

I have heard the desperate cries
from the little-boy-of-you –

The one who wants to be held
in ways he’s never
truly been held.

I’ve felt the pain projected
from the adolescent-of-you –

The one who believes that
you have to test love by
being unkind to the ones
who say they love you.

I’ve seen the fear,
and sometimes the rage,
in the young-man-of-you –

The one you self-sent to war,
hoping that embattlement
would make you a Hero.

male-nude-2.jpg!Blog

This poem…

This poem,
is an invitation that I’m writing
to the initiated-adult-of-you –

 

The one who understands that

vulnerability and courage
can reside in the same body,
simultaneously,

And that these are the gateways
to intimate communion
with the Sacred Other.

The one who knows he’s tended,
always and forever,
by the Great Mother,

And who has come to his knees
in humble gratitude and
reciprocal offering for the
nourishing milk of Life that he
has received daily from Her supple teats.

The one who has learned
the difference between the
ego’s encampment of the Hero
and the hero’s journey of the Soul,

And who has chosen to no
longer believe in enemies,

but who actively fosters extended families
of Sisters and Brothers
among the two-leggeds, four-leggeds,
feathered, finned, and furred,

and who embraces each being
from the empowering surrender-stance
of the heart-warrior.

Beloved,

I’m wondering if you can hear
these words in the

Wail of the full moon’s light
or the song of the sky-breaching whale,

or the warble of the dawn-painting thrush,

or the woman-of-you who you
may still be denying knowing,

or the one whose voice you’ve heard
a thousand times,
but never really listened to,

or the one who you have yet to believe in
because you’re still not fully
convinced that the Sacred Feminine
can show up in human form,

or that you are worthy of her affections.

My love,

I’m talking about
these words,
the ones that say with
open and iridescent sincerity:

“I am longing to receive you.”

Should I repeat them?

These words:

“I am longing to receive you.”

You see,

I know of the great aching
that stretches across this lush,
yet lamenting world of holy desire.

Can’t you hear the evocative voices in the
swale of the moist wind and the
surge of the wave as it rises
and reaches out for something
to take hold of?

She wants you.

In the swaying of long meadow grasses,

In the rippling of the mountain stream
around an imperfect mossy stone,

In the releasing of perfume from every
splayed blossom,

she is speaking to you.

She wants you.

You See:

This poem…

This poem,
is an invitation that I have written
to the Sacred Masculine-of-you –

It’s an invitation to fully show up.

It’s an invitation to be fully received.

It’s an invitation to manifest,
in co-creative union,
embodied,
within me.

© 2012-2013/Jamie K. Reaser
From “Re-Union: Coming Home to Each Other (a work in progress)

Vuur

Ook nu ik door het vuur loop,
verandert er helemaal niets
aan alles wat altijd al geweest is:
dat alles steeds verandert van
vorm en kleur,
dat geen stad meer overeind staat,
en ook de dichters rusten in hun graf.
dat geen geur ooit hangen blijft ,
geen geluid een vorm van vastheid kent,
en dat de schaduw van jouw gezicht
al lang verdwenen is van een netvlies dat
al lang niet meer bestaat.
dat het kind, nog maar net uit de baarmoeder,
zichzelf en de wereld totaal onverwacht is,
en dat steeds zal blijven,
zelfs in zijn grijpen naar het onvaste,
dat hem slechts een uur, een dag, of
een leven
een wisselende plaats biedt,
of althans aan datgene wat hij voor zichzelf
en voor een plaats verslijt.
Dat noch het vuur, noch ik, noch jij
ooit bestaan hebben
in onze zinderende dans,
en nooit zullen ophouden te bestaan.
En dat wij daarin branden willen

EK, september 2014

sun2

Zonder begeerte

Zonder begeerte, zonder hoop,

op beloning, ook niet uit angst voor straf,

de roekeloze, de meedogenloze schoonheid

 

te fixeren waarin leegte zich meedeelt,

zich uitspreekt in het bestaande.

 

Laat de god die zich in mij verborgen houdt

mij willen aanhoren, mij laten uitspreken,

voor hij mij met stomheid slaat en mij

doodt waar ik bij sta, waar jij bij staat.

 

Hans Faverey

Hans Faverey was een Nederlandse dichter van Surinaamse afkomst. In zijn werk speelt de ervaring van de leegte, waaruit ‘de meedogenloze schoonheid’ tot ons komt een grote rol. Ik beschouw hem als de grootste Nederlandse dichter van de 20e eeuw, juist omdat hij met middelen van leegte zoveel schoonheid toont. Klik hier voor een korte biografie

© 2019 Ernst Kleisterlee

Theme by Anders NorenTop ↑